26 دی , 1396

کودکان مبتلا به اتیسم غالبا علایق محدودی دارند و رفتارهای تکراری ، مثل ردیف کردن اشیا و یا حرکت های بدنی قالبی مثل چرخاندن بدن را از خود نشان می دهند.

به نظر می رسد که آنها به سوی این رفتارها کشیده می شوند و به گونه ای مجبورند آن رفتارها را تکرار کنند. امکان دارد برخی از آنها با چنان شدتی حرکت های قالبی مثل چرخاندن یا تکان دادن دست و پا را از خود بروز دهند که به عرق کردن بیفتند. عده ای نیز ممکن است در برابر کوچکترین تغییر در برنامه روزانه شان با عصبانیت ، واکنش دهند.

اغلب رفتارهای قالبی و تکراری مواقعی رخ می دهد که کودک درخودمانده به طور آشکار به فعالیت دیگری مشغول نیستند، که این امر حاکی از نقص احتمالی در توانایی آنها در پرداختن به عملی دیگر است. سایر رفتارهای قالبی، در سایر موقعیت های جدید ، غیرمنتظره یا اضطراری بروز می کنند و ممکن است برای مهار کردن محیط و شیوه ای برای کنار آمدن با تغییراتی باشند که قابل فهم نیستند.

رفتار های خودانگیز عبارتند از حرکت های بدنی تکراری یا تکان دادن اشیا، مثل تکان دادن دست یا چرخاندن مداد. با اینکه رفتارهای خودانگیز در کودکان مبتلا به سایر انواع ناتوانی های رشدی هم رخ می دهند ، اما در کودکان درخودمانده بسیار پایدارتر و معمول تر هستند.

رفتار خاصی نظیر حرکت دادن انگشتان در مقابل چشم می تواند از کودکی تا بزرگسالی ادامه یابد.

علت رفتارهای خود انگیز در این کودکان معلوم نیست، هرچند چندین نظریه در این باره ارئه شده است. یک نظریه این است که این کودکان خواهان تحریک هستند و خودانگیزی باعث تحریک دستگاه عصبی آنان می شود. نظریه دیگر این است که ممکن است محیط برای این کودکان خیلی تحریک کننده یاشد ، در نتیجه آنها به منظور مسدود ساختن و مهار تحریک های ناخواسته به خودانگیزی مکرر دست می زنند. در مورد هر کدام از کودکان ، امکان دارد یکی از این نظریه ها مصداق داشته باشد.

منبع: کلینگر autismspeaks.org

ترجمه : تیم ترجمه اتیسم آگاهی

اين مطلب را به اشتراك بگذاريد
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *