17 بهمن , 1396

نقص های اجتماعی و ارتباطی کودکان اتیسم موجب گردیده است تا نسبت به نحوه اطلاعات اجتماعی ، هیجانی و شخصی، از قبیل شیوه های ابراز هیجانی ، نشانه های چهره ای و حالت های روانی درونی این کودکان توجه خاصی صورت بگیرد. رفتار اجتماعی غیر عادی این کودکان حاکی از نقص قابل ملاحظه در حساسیت های اجتماعی آنهاست. مسئله این نیست که تعامل اجتماعی در کودکان مزبور ، به کلی وجود ندارد یا آنکه آسیب دیده است، بلکه آنها در موقعیت هایی که مستلزم فهم اجتماعی است ، مشکلات فراوانی د ارند.

اکثر کودکان بهنجار در حدود 12 ماهگی می توانند تشخیص دهند که چه وقت آنها و شخص دیگر همزمان به یک چیز خاص توجه دارند. رفته رفته آنها متوجه می شوند رفتار مردم تحت تاثیر امیال و معطوف به هدف های خاصی است. در دومین سال، این توانایی به ظهور بازی وانمودسازی یا ” انگار که ” کمک می کند. اما کودکان اتیستیک درکی از وانمود سازی ندارند و در این قبیل بازی ها شرکت نمی کنند. مثلا یک کودک بهنجار در حالیکه صدای هُرت کشیدن تولید می کندبا یک فنجان خالی به عروسکش آب می دهد، آما کودک مبتلا به اتیسم فقط چند بار فنجان مزبور را تکان می دهد.

نقص در بازی وانمود سازی به طور خودانگیخته در کودکان خردسال مبتلا به اتیسم ، به این فرضیه منتهی شده است که کودکان مزبور از لحاظ درک باورها و علاقه های خویش و سایر حالت های روانی خودشان و دیگران که به طور مستقیم قابل مشاهده نیستند دچار نقص و اشکال اند.اکثر کودکان در چهار سالگی می توانند بفهمند که دیگران چه می دانند ، به چه فکر می کنند و چه اعتقادی دارند. چیزی که حتی افراد بزرگتر مبتلا به اتیسم نیز در آن ، درک درستی ندارند.

فرضیه ToM پیش از همه براین فرض مبتنی است که توانایی حدس زدن مقاصد، باورها، احساسات و امیال سایر اشخاص از طریق رفتارهای بیرونی آنها، به لحاظ تکاملی از اهمیت انطباقی برخوردار است. بر اساس این فرضیه، تمامی آدمیان به طور طبیعی موجوداتی اندیشه خوان هستند.ما در زندگی روزانه به تفسیر نشانه ای ظریفی می پردازیم که ما را قادر می سازد تا نقاط خالی مربوط به باور ها و مقاصد دیگران را پر کنیم. این کار به صورت خودکار و با حداقل تلاش هشیارانه صورت می پذیرد.

گفته شده است که مشکل اصلی افراد اتیستیک از نقصی در مکانیسم ToM آنها ناشی می شود. به عبارت دیگر افراد اتیستیک به درجات مختلف دچار ” کوری ادراکی” هستند، یعنی آنها توانایی اندیشه خوانی را به صورت طبیعی ندارند.

جالب اینکه وقتی از یک کودک پنج ساله سوال می شود که مغز چکار می کند؟ اکثرا جواب می دهند که مغز، مخصوص فکر کردن، رویا دیدن، نگه داشتن اسرار و جز اینهاست. لیکن وقتی از کودکان مبتلا به اتیسم همان سوال را می کنیم ، ممکن است بگویند که مغز همان چیزی است که باعث حرکت انسان می شود و چیزی در مورد فعالیت روانی نگویند. کودکی که نقص هایی در اندیشه خوانی دارد شاید بتواند مسائلی را درباره جهان اجتماعی یاد بگیرد و آن ها را به خاطر بسپارد، ولی درک چندانی از معنای آنها نخواهد داشت.

منبع : www.autismresearchcentre.com
تیم ترجمه اتیسم آگاهی

اين مطلب را به اشتراك بگذاريد
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *