6 اسفند , 1396

اتیسم ، در تمامی طبقه های اجتماعی یافت می شود . این اختلال در پسر ها سه تا چهار بار شایع تر از دختر ها است. از این میزان حتی با وجود افزایش شیوع این اختلال ، تقریبا ثابت باقی می ماند.
زیادتر بودن تعداد پسر ها در بین کودکان مبتلا به اتیسم که هوشبهرشان در حد بهنجار می باشد ، آشکارتر از همه است و در بین کودکان مبتلا به اتیسم و عقب ماندگی ذهنی عمیق کمتر آشکار است، در گروه اخیر از کودکان ، تعداد پسر ها و دختر های مبتلا به اتیسم یکسان است. بنابراین با آنکه دختر ها کمتر از پسرها به اتیسم مبتلا می شوند، در صورت ابتلا ، نقص شناختی شدیدی نیز دارند.
از آنجا که میزان شیوع اختلال اتیسم در پسران بیش از دختران است ، سیمون بارون-کوهن ، نظریه کرانه مغز مردان مبتلا به اتیسم را مطرح کرده اند.
فرض بر این است که افراد مبتلا به اتیسم در کرانه بالای پیوستار توانایی ها شناختی که مربوط به برخورد سیستمی و غیرهمدلانه است ( یعنی نظام های ساختاری که به ما کمک می کنند تا دنیای بی جان را درک کنیم) ، قرار دارند و توانایی برخورد همدلانه ( یعنی تشخیص هیجانات و افکاری که به ما کمک می کنند تا دنیای اجتماعی مان را درک کنیم) در کرانه پایین این پیوستار قرار دارند.
لیکن فرض بر این است که مردان برخوردی سیستمی و زنان عمدتا برخورد همدلانه نشان می دهند.
تصور می شود علایق و رفتارهای فراوان که در افراد مبتلا به اتیسم رخ می دهد ( مثلا، توجه به جزئیات، جمع آوری، علاقه به ریاضیات، دانش مکانیکی، اطلاعات علمی و فنی) نشانگر بعد سیستمی مغز مردان و فقدان نسبی برخورد همدلانه ( مثلا اندیشه خوانی، همدلی، تماس چشمی و برقراری ارتباط) است.
نظریه کرانه مغز مردان( EMB ) تا حدی بحث انگیز است و قبل از هرگونه قضاوت درباره زن و مرد ، باید جنبه های عصبی شناختی این گونه ابعاد در افراد مبتلا به اتیسم ، بیشتر بررسی شوند.
بسیاری از والدین این قبیل کودکان، در همان ماه های قبل از سال دوم تولد، نگران وضعیت کودک خویش می شوند. در همین هنگام پیشرفت نکردن در روابط اجتماعی، زبان و بازی های خیالی کودکان مزبور، دقیقا خلاف رشد سریعی است که سایر کودکان همسن آنها در این حوزه ها نشان می دهند.
با اینکه نقص های ناشی از اتیسم رفته رفته در حدود دو سالگی به حد چشمگیری می رسند ، عناصر آن، احتمالا در سنین قبلی نیز به چشم می خورند.

در یک مطالعه روشنگر، جولی استرلین و جرالدین دوسون(1994) نوارهای ویدئویی خانوادگی در نخستین تولد کودکانی را که بعدا مبتلا به اتیسم و عقب ماندگی ذهنی تشخیص داده شدند، به همراه نوارهای کودکان بهنجار گروه گواه را مشاهده و تفسیر کردند. کودکان مبتلا به اتیسم در مقایسه با عقب مانده های ذهنی ، کمتر به دیگران نگاه می کردند و نسبت به اسم خود واکنش کمتری نشان می دادند. در مقایسه با کودکان بهنجار ، کودکان مبتلا به اتیسم و عقب ماندگی ذهنی، حرکات بیانگر بیشتری داشتند و کمتر به اشیایی که در دست سایرین بود، نگاه می کردند و اعمال حرکتی تکراری نیز در آنها بیشتر بود.
در حال حاضر، به نظر می رسد که دوره سنی دوازده تا هجده ماهگی اولین نقطه در طول رشد است که می توان اتیسم را به گونه ای پایا و قابل اطمینان تشخیص داد، اما با افزایش پژوهش درباره شاخص های اجتماعی آغازین، این امکان وجود دارد که بتوانیم این اختلال را زودتر از آنچه در حال حاضر تشخیص می دهیم، شناسایی کنیم.

منبع : بارون-کوهن
www.autismresearchcentre.com
تیم ترجمه اتیسم آگاهی

اين مطلب را به اشتراك بگذاريد
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *