20 اسفند , 1396

بازی درمانی در ابتدا به عنوان ابزاری برای رواندرمانی کودکان مبتلا به اضطراب و سایر بیماری‌های روانی ایجاد شد. بدین منظور در این نوع بازی درمانی، بازی وسیله ای برای برون‌ریزی احساسات و کسب مکانیزم‌های سازگاری در کودکان محسوب می‌شود.این نوع بازی درمانی هنوز محبوب است اما با بازی درمانی مربوط به کودکان مبتلا به اتیسم تفاوت دارد.

یک مشکل اساسی افراد مبتلا به اتیسم اختلال اجتماعی – ارتباطی است. کودکان مبتلا به اتیسم در برقراری ارتباط با دیگران (به خصوص همسالان) مشکلات زیادی دارند. این کودکان اغلب به جای استفاده از اسباب بازی‌ها در بازی‌های تخیلی یا نمادین (مثلا وانمود کردن به اینکه عروسک واقعا بچه من است) از اشیا به صورت قالبی و تکراری یا برای تحریک خود استفاده می‌کنند و کاملا در دنیای خود غرق می‌شوند.

بازی وسیله‌ای بسیار خوب برای کمک به کودکان (و گاهی اوقات حتی بزرگسالان) به منظور خارج کردن آنها از درخودفروماندگی ناشی از اوتیسم و واردکردن آن‌ها به دنیای واقعی و تعامل مشترک است. همچنین بازی‌های مناسب می‌توانند به کودکان خردسال درکشف احساسات، محیط و روابطشان با والدین، خواهران/برادران و همسالان کمک کنند.

به علاوه غالبا بازی درمانی می‌تواند این امکان را در اختیار والدین قراردهد که نقش فعالی در رشد و پیشرفت کودک مبتلا به اوتیسم خود داشته باشند. بازی درمانی را می‌توان به والدین آموخت و در طول زمان والدین می‌توانند درمانگر کودک خود شوند و در عین حال رابطه ای مستحکم‌تر و پر معنی‌تر با کودکشان برقرار کنند.

بازی درمانگر فعالانه کودک را درگیر فضای بازی می‌کند.یک بازی درمانگر خوب با کودک شما روی زمین می‌نشیند و فعالانه کودک شما را درگیر فضای بازی می‌کند. برای مثال درمانگر ممکن است تعدادی اسباب بازی که ممکن است برای یک کودک جالب باشد را انتخاب کند و به کودک شما اجازه دهد که اسباب بازی‌ای را که برایش جالب است انتخاب کند. اگر کودک یک قطار اسباب بازی را انتخاب کند و به ظاهر بی هدف آن را به عقب و جلو حرکت دهد، درمانگر ممکن است یک قطار دیگر انتخاب کند و آن را جلوی قطار کودک قرار دهد و راه قطار کودک را مسدود کند. اگر کودک (به صورت کلامی و یا غیر کلامی) پاسخ دهد، ارتباط آغاز شده است.

اگر کودک پاسخی ندهد، درمانگر ممکن است به دنبال گزینه‌های جالب تر و پر انرژی تر برای کودک برود. درست کردن حباب، و همچنین استفاده از اسباب بازی هایی که صدا می‌دهند، می‌لرزند و یا کار دیگری انجام می‌دهند اغلب موفقیت آمیز است.

در طول زمان درمانگر با کودک برای ایجاد مهارت‌های دوجانبه (سهیم کردن، به نوبت بازی کردن)، مهارتهای تخیلی (وانمود به غذا دادن به حیوان عروسکی، وانمود به غذا پختن) و حتی مهارت‌های تفکر انتزاعی (جور کردن پازل، حل مسئله) کار خواهدکرد. هنگامی که کودک در برقراری ارتباط با دیگران پیشرفت کرد، کودکان دیگر نیز ممکن است به گروه وارد شوند و مهارت‌های اجتماعی پیچیده‌تر ایجاد می‌شوند.

خیلی از والدین متوجه شده‌اند که با استفاده ویدئوهای آموزشی و کتاب‌ها به عنوان راهنما می‌توانند بازی درمانی را برای کودک انجام دهند. بقیه نیز از بازی درمانگران باتجربه و آموزش دیده کمک می‌گیرند. عده ای هم کودک خود را نزد یک بازی درمانگر می‌برند یا بازی درمانگر به خانه آنها می‌آید. در هر صورت بازی درمانگران می‌توانند به والدین ابزارهایی برای برقراری ارتباط و لذت بردن با کودکان مبتلا به اتیسم‌ ارائه دهند.

Pro.psychcentral.com
تیم ترجمه اتیسم آگاهی


بیشتر بخوانید

نکته هایی برای بازی درمانی با کودکان طیف اتیسم

اين مطلب را به اشتراك بگذاريد
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *