22 اسفند , 1396

بیماری اتیسم در برخی موارد به صورت کم توان ذهنی و گاهی به صورت پرخاشگری و در نهایت بیش فعالی خود را نمایان می‌کند.

تشخیص بیماری اتیسم در مراحل اولیه بسیار سخت بوده و این کودکان بیشتر در ارتباطات اجتماعی و نقش هایی که باید ایفا کنند با مشکل مواجه می شوند. بیماری اتیسم نوعی بیماری روانی بوده که 70 درصد کودکان مبتلا به این بیماری دارای اختلالات ذهنی و 20 درصد از آنها در وضعیت متوسط و باهوشی قرار دارند و 10 درصد از آنها دارای زندگی اجتماعی هستند.

دو اختلالی که بیشتر از بقیه اختلالات ذهنی ، همراه با اتیسم بروز می کنند، عبارتند از: عقب ماندگی ذهنی و صرع.

سایر نشانه های رفتاری روانی کودکان مبتلا به اتیسم می تواند شامل بیش فعالی، ناتوانی های یادگیری، اضطراب، ترس و مشکلات خلقی باشند. برخی از این کودکان مرتکب رفتار خود آسیب رسانی (SIB ) جدی نیز می شوند- یعنی رفتارهای خود آسیب رسانی که می تواند باعث آسیب به نسوج بدن کودک شود.

رایج ترین شکل این رفتار ها عبارت است از کوبیدن سر، گاز گرفتن دست یا بازو، خراشیدن و مالیدن مفرط بدن، مشت زدن، نیشگون گرفتن، یا سیلی زدن به خود هم ممکن است باعث تورم، خون مردگی و یا کبودی شود.

اگر از رفتار های خود آسیب زنی نظیر کوبیدن سر جلوگیری نشود، می توانند آنقدر شدید باشند که به خونریزی و یا حتی آسیب مغزی منجر شود.

رفتارهای خود آسیب زنی می توانند دلایل مختلفی به شکل نوعی خودانگیزی، شیوه ای برای جلب توجه یا روشی برای کاهش توقعات ناخواسته و سایر محرک های نا خوشایند بروز کنند. همچنین امکان دارد که رفتارهای خود آسیب زنی از یک حمله صرع مقدماتی یا عفونت گوش میانی ناشی شوند.

برای والدین کودکان مبتلا به اتیسم ، که به منظور پیشگیری از صدمه زدن کودک به خویش، گمانه زنی درباره نیازهای کودک و جست و جو برای یافتن راه های جلوگیری از کناره گیری کودک، دائما در تلاشند، زندگی می تواند امری شاق و طاقت فرسا ، به کلی فرساینده و توام با بی خوابی باشد.

منبع : داوسون ،www.autismspeaks.org
تیم ترجمه اتیسم آگاهی

اين مطلب را به اشتراك بگذاريد
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *