29 فروردین , 1396

داویدا هارتمن نویسنده ی کتاب آموزش تمایلات جنسی برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، لیستی تهیه کرده است تا به والدین و بزرگسالان اعتماد به نفس کافی را برای حمایت از کودکان مبتلا به اوتیسم در دوران بلوغ بدهد.

 

  1. آماده باشید.

گرچه ممکن است روند رشد کودکان اوتیسم در بعضی بخش ها با تاخیر صورت گیرد، اما آنها نیز دوران بلوغ را همانند سایر کودکان در یک بازه ی سنی مشخص تجربه می کنند. این موضوع امری کاملا عادی و طبیعی است. البته این کودکان در این شرایط به حمایت بیشتری نیاز دارند چرا که در درک قوانین اجتماعی مشکل دارند و در موقعیت های کمتری با کودکان غیر اوتیسم روبه رو می شوند تا بتوانند خیلی از مسائل را از آنها بیاموزند.

 

  1. زودتر شروع کنید.

تغییر، حتی تغییرات جزئی برای کودکان اوتیسم بسیار سخت است. در کل یادگیری آنها با سرعت کم اتفاق می افتد و در بسیاری از مواقع دچار سردرگمی می شوند. مخصوصا اگر موضوع مربوط به مهارت های اجتماعی باشد. دوران بلوغ به خودی خود برای این کودکان دوران سختی خواهد بود. در نتیجه اگر قرار است به او چیزی یاد بدهید ، برای مثال اینکه کجا و در مقابل چه افرادی می تواند لباسش را عوض کند، قبل از شروع دوران بلوغ آموزش را شروع کنید.

 

  1. نکاتی که حتی ممکن است بدیهی به نظر بیاید را نیز به کودک مبتلا به اتیسم بیاموزید.

در اکثر مواقع کودکان بخشی از اطلاعات خود را در مورد بزرگ شدن ، رابطه  عاشقانه و … از طریق دوستان، فامیل، فیلم و …می آموزند. کودکان مبتلا به اتیسم چنین اطلاعاتی را دریافت نمی کنند؛ حتی بخش کوچکی از اطلاعات را که دریافت می کنند به سختی رمز گشایی می کنند و در اکثر مواقع برای آنها تجربه ای آزاردهنده است و در چنین مواقعی دستپاچه و شرم زده می شوند.

 

  1. اطلاعات را مختصر شده و با آرامش به او منتقل کنید.

سعی کنید لحن مثبتی داشته باشید. از کلمات سنگین استفاده نکنید و یکباره حجم اطلاعاتی زیادی به او ندهید. سعی کنید اطلاعات را همراه با عکس به او آموزش بدهید. شفاف صحبت کنید و از واژه های درست استفاده کنید. کلماتی بکار نبرید که هیچ کس  بیرون از خانواده متوجه معنای آن نشود. زبان و واژه های درست را به او یاد بدهید تا بداند چطور با معلم یا یک فرد بزرگسال صحبت کند و یا با چه زبانی با هم سن و سالانش صحبت کند.

 

  1. از محافظت و کنترل بیش از حد خودداری کنید.

حقیقت غم انگیزی وجود دارد، کودکان معلول یا ناتوان در مقابل هر نوع سوء استفاده آسیب پذیرتر هستند. برای کودکان مبتلا به اوتیسم میزان آسیب پذیری بسیار بیشتر است چرا که نمی توانند انگیزه دیگران را تشخیص بدهند. آنها نمی دانند یک دوست واقعی کیست و در نقل اتفاقات گذشته دچار مشکل می شوند.

غریزه طبیعی هر پدر و مادر حفاظت از فرزندش می باشد. اما صحبت نکردن در مورد موضوعاتی مانند بخشی از اعضاء بدن که خصوصی هستند باعث می شود کودک گمراه شود. درنتیجه  کودک یا فکر می کند موضوع مهمی نیست و یا احساس شرم می کند و تصور می کند موضوعی است که نباید درباره ی آن  صحبت کرد. در نظر داشته باشید که کنترل بیش از حد در مقابل آموزش مسائل جنسی و رابطه ی عاطفی تنها باعث می شود کودک آسیب پذیرتر شود.

 

  1. تفاوت های میان دو موضوع “عمومی” و خصوصی” را به کودک آمورش دهید.

تمام کودکان باید تفاوت موضوعات عمومی موضوعات خصوصی را بدانند. دانستن این تفاوت ها به کودک کمک می کند تا در هر موقعیتی رفتار مناسبی از خود بروز دهد و درنتیجه مانع از ایجاد هر نوع سوء استفاده ای از آنها خواهد شد.

البته در مورد قوانین و بایدها و نیایدها مواظب باشید و حتما به فرزند خود بیاموزید که ممکن است قوانین در طول زمان تغییر کند. برای مثال ممکن است شما به فرزندتان گفته باشید که در مورد مسائل جنسی تنها باید با شما (والدین) صحبت کند. اما اگر روزی در مدرسه ببیند که هم کلاسی هایش در مورد این موضوع با هم صحبت می کنند باید چه رفتاری از خود نشان دهد؟ وارد چنین بحثی نشود و یا بدتر، پیش معلم برود و به او بگوید؟! در هر دو حالت کودک تنها منزوی تر خواهد شد.

 

  1. به او بیاموزید راحت “نه” بگوید.

سازگاری با شرایط در آموزش های خاص بسیار با ارزش است اما کمک چندانی به تقویت مهارت های ایمنی کودک نمی کند. به یاد داشته باشید که اگر به فرزندتان آموزش دادید که فقط هر کاری را که شما از او می خواهید را انجام بدهد در واقع به او آموزش دادید که هر کاری را که یک فرد قلدر یا سوءاستفاده گر از او خواسته است انجام بدهد.

اولین قدم برای حفاظت از خود، دانستن حقوق فردی است. باید بدانید که بدن شما متعلق به شما است و شما بر بدن خود کنترل دارید.

وقتی کودک به شخص سوء استفاده گر “نه ” بگوید نشان می دهد که او قوانین مربوط به لمس کردن و رفتارهای جنسی را درک کرده و مهمتر اینکه می تواند چنین رفتاری را گزارش دهد.

 

  1. در کار هایی که کودک می تواند به طور مستقل انجام دهد دخالت نکنید.

در اکثر مواقع خانواده کودکانی که نیاز های خاصی دارند عادت می کنند به جای کوک تصمیم بگیرند و کارهایش را تا حد ممکن انجام بدهند. بعد از مدتی این عادت به صورت ناخوداگاه اتفاق می افتد. در نتیجه کودک به مرور کمتر و کمتر می تواند در مورد امور مربوط به خود تصمیم گیری کند.

بهتر است شرایطی را محیا کنید که کودک موفقیت را تجربه کند. کم کم او را تشویق کنید تا فراتر از محدودیت ها قدم بگذارد. به او اجازه بدهید تا کارهای روزانه اش را بصورت مستقل و به تنهایی انجام دهد، حتی اگر مدت زمان بیشتری زمان ببرد.

او را در تصمیم گیری های مربوط به زندگیش شریک کنید. در طول روز به او حق انتخاب های آگاهانه بدهید. به او اجازه بدهید گستره ی متفاوتی را تجربه کنند و از آنها بیاموزد، حتی اگر در ابتدا برایش ناخوشایند بود و نیاز به کمک داشت.

 

  1. به آنها کمک کنید تا دوست های بیشتری پیدا کنند.

اگر نوجوانان باید مهارت هایی کسب کنند تا بتوانند وارد دنیای بزرگسالان و روابط بین فردی شوند، نیازمند تمرین و حمایت هستند. هرچند در اکثر مواقع کودکان مبتلا به اوتیسم از تنهایی لذت می برند و از حضور در موقعیت های اجتماعی خودداری می کنند. اما اشتباه نکنید، این رفتار بدین معنا نیست که آنها به داشتن دوست احتیاج ندارند و یا احساس تنهایی نمی کنند. به آنها مهارت های اجتماعی را آموزش دهید. او را به کودکان دیگری که مبتلا به اوتیسم هستند معرفی کنید.

 

  1. به آنها کمک کنید تا شناخت بهتری از خودشان پیدا کنند.

برای رشد خود پنداره ای سالم و واقع بینانه باید درک درستی از نقاط ضعف و قدرت خود داشته باشید. کودکان مبتلا به اوتیسم خصوصیات مثبت بسیاری دارند؛ آنها صادق و قابل اعتماد هستند و عدالت اجتماعی را به خوبی درک می کنند. این کودکان باید بدانند که ارزشمند هستند و می توانند خدمات بی نظیری به دنیا ارائه کنند. آنها همچنین باید بدانند که با چه چالشهایی روبه رو هستند و چطور می توانند بر انها فاِئق شوند. برای مثال آنها باید قادر باشند اگر در کلاس درس بخاطر چشمک زدن نور لامپ نمی توانند به درس گوش بدهند از معلم خود بخواهند تا چراغ را خاموش کند.

از سنین پایین تر در مورد تفاوت ها با او صحبت کنید. کتابهایی که در مورد اوتیسم نوشته شده و مناسب سن آنهاست برایشان بخوانید. با گروه های اجتماعی که در این حوزه فعالیت می کنند ارتباط برقرار کنید. از طریق کتاب، فیلم و یا اینترنت به آنها بیاموزید نقش یک معلول را بازی کنند.

برای اینکه اطلاعات خودتان نسبت به اتیسم بیشتر شود و درک بهتری از این اختلال داشته باشید کتاب هایی را بخوانید که نویسنده ی آن مبتلا به اوتیسم یوده است.این کتاب ها بسیار آموزنده هستند.

 

تیم ترجمه کلینیک دوم آوریل

اين مطلب را به اشتراك بگذاريد
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • Linkedin

نظرات كاربران

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *